
[…] En los huesos del tiempo no hay ternura.
Los lugares no existen.
Las chicas ya son viejas o están muertas.
JM
«Avanzar dentro de un cuento»
Sobre el bosque en silencio cae la nieve,
la gruesa manta que no da calor
a la harapienta multitud de robles.
Bien abrigado, lo atravieso andando:
donde había camino está cubierto
y no queda más rastro que mis pasos.
Hallo un nido caído, un nido grande
como la cuna de una niña muerta.
Para volver atrás ahora necesito
mis propias huellas, pero cae la nieve
y va borrándolas con su silencio.
Hay un golpe de viento, un remolino,
y el nido que atraviesa dando tumbos
un tiempo mudo y frío y sin caminos.
Joan Margarit
Poema en catalán:
«Avançar dins un conte»
Sobre el bosc en silenci cau la neu,
una manta gruixuda que no escalfa
la miserable multitud de roures.
Ben abrigat, el creuo caminant:
on hi havia el camí ha quedat cobert
i no queda més rastre que els meus passos.
Em trobo un niu caigut, un niu molt gran,
com si fos el bressol d’un infant mort.
Ara, per tornar enrere necessito
les pròpies empremtes, però cau
la neu i va esborrant-les en silenci.
Un cop de vent aixeca un remolí
i el niu va arrossegant-se, rodolant
per un temps mut i fred, sense camins.
Joan Margarit
De: Casa de Misericordia
Premio Nacional de Poesía, 2008
Colección Visor de Poesía, n.° 639, 2015© (Edición bilingüe)
ISBN: 978-84-7522-639-2
Joan Margarit i Consarnau nació en Sanahuja, Lérida, el 11 de mayo de 1938.
Fue poeta, arquitecto y catedrático de la Universidad Politécnica de Barcelona.
Comenzó su andadura como poeta publicando en castellano, con Cantos para la coral de un hombre solo, en 1963, en un libro ilustrado por Camilo José Cela, tras el que siguió un paréntesis de diez años sin publicar, volvió con Crónica, en 1975.
A partir de 1980 comenzó a publicar en catalán.
Él mismo tradujo su obra del catalán al castellano, o escribió indistintamente en catalán y castellano.
Decía desdeñar las corrientes poéticas y consideró que: Fuera de la poesía, el hombre se encuentra a la intemperie, y valoró al poeta como el ser más realista, el más pragmático, porque bebe de la realidad. Lo que no es pragmático es la economía.
En 1987 que se conmemoró el milenario de San Just Desvern, se estrenó su Cantata de Sant Just.
Fue Premio Nacional de Poesía por Casa de Misericordia, en 2008, y Premio Nacional de Literatura de la Generalidad de Cataluña el mismo año.
En 2013 le fue concedido junto a José Emilio Pacheco, el Premio Poetas del Mundo Latino Víctor Sandoval, de México.
Le fue concedido el Premio Cervantes en 2019, al recibir el galardón declaró: Me interesa la cultura; lo demás no tiene solución.
Murió en Sant Just Desvern, el 16 de febrero de 2021.
También de Joan Margarit en este blog:
«Joan Margarit: Avanzar dentro de un cuento»: AQUÍ
«Joan Margarit: Identidad»: AQUÍ
«Joan Margarit: Ser viejo»: AQUÍ
«Joan Margarit: No estaba lejos, no era difícil»: AQUÍ
«Joan Margarit: Un pobre instante»: AQUÍ
«Joan Margarit: Infierno»: AQUÍ
«Joan Margarit: Horarios nocturnos»: AQUÍ
«Joan Margarit: Museo del holocausto, Jerusalén»: AQUÍ
«Joan Margarit: Súplica»: AQUÍ
«Joan Margarit: Casa de misericordia»: AQUÍ
«Joan Margarit: Las cuatro de la madrugada»: AQUÍ
«Joan Margarit: Gente en la playa»: AQUÍ
«Joan Margarit: Mujer de invierno»: AQUÍ
«Joan Margarit: Después de cenar»: AQUÍ
«Joan Margarit: Tres mujeres»: AQUÍ
«Joan Margarit: Naufragios»: AQUÍ
«Joan Margarit: Las cuatro de la madrugada»: AQUÍ
«Joan Margarit: Flores blancas en la niebla»: AQUÍ
«Joan Margarit: El alba en Cádiz»: AQUÍ
«Joan Margarit: La espera»: AQUÍ
«Joan Margarit: Caligrafía»: AQUÍ
Bibliografía poética:
Cantos para la coral de un hombre solo. Barcelona: Editorial Vicens Vives. 1963. (Con prólogo de Camilo José Cela e ilustraciones de Josep María Subirachs).
Crónica. Barcelona: Barral Editores. Col. Ocnos. 1975.
Predicación para un bárbaro. Barcelona: Editorial Prometeo. 1979.
L’ombra de l’altre mar. Barcelona: Edicions 62, 1981.
Vell malentès. Valencia: Eliseu Climent/3i4, 1981 (Premio Vicent Andrés Estellés de poesía).
El passat i la joia. Vic: Eumo, 1982.
Cants d’Hekatònim de Tifundis. Barcelona: La Gaia Ciència, 1982.
Raquel: la fosca melangia de Robinson Crusoe. Barcelona: Edicions 62, 1983.
L’ordre del temps. Barcelona: Edicions 62, 1985.
Mar d’hivern. Barcelona: Proa, 1986.
Cantata de Sant Just. Alicante: Institut d’Estudis Juan Gil-Albert, 1987.
La dona del navegant. Barcelona: La Magrana, 1987.
Llum de plua. Barcelona: Península, 1987.
Poema per a un fris. Barcelona: Escola d’Arquitectes de Barcelona, 1987.
Edat roja. Barcelona: Columna, 1990.
Els motius del llop. Barcelona: Columna, 1993.
Aiguaforts. Barcelona: Columna, 1995.
Remolcadors entre la boira. Argentona: L’Aixernador, 1995.
Estaçió de França. Madrid: Hiperión, 1999. Edición bilingüe catalán-castellano.
Poesía amorosa completa (1980-2000). Barcelona: Proa, 2001.
Joana. Barcelona: Proa, 2002.
El primer frío. Poesía 1975-1995. Madrid: Visor, 2004.
Cálculo de estructuras. Madrid: Visor, 2005. Traducción castellana.
Arquitecturas de la memoria. Ediciones Cátedra, 2006. Edición castellana.
Casa de misericordia. Madrid: Visor, 2007. Edición bilingüe castellano-catalán (Premio Nacional de Poesía 2008).
Barcelona amor final. Barcelona: Proa, 2007.
Misteriosamente feliz. Madrid: Visor, 2009.
Intemperie. Antología. Madrid: Ediciones Rilke, 2010. Edición bilingüe castellano-catalán.
No estaba lejos, no era difícil, Madrid: Visor, 2011. Edición bilingüe castellano-catalán.
Se pierde la señal, Madrid: Visor, 2013. Edición bilingüe castellano-catalán.
Todos los poemas (1975-2012) Ed. Planeta 2015. Castellano.
La sombra del otro mar – Antología, 2016. Edición de Nórdica Libros. Castellano – Ilustrado por Josep M. Subirachs

No Comments